Stop met jezelf voor de gek houden
Waarom no contact niet optioneel is en waarom je smoesjes je tegenhouden
Je bent chemisch verslaafd.
Punt.
Je brein is gehijacked door dopamine, oxytocine, cortisol, adrenaline. Masker op, masker af, op, af. Dat heb ik je
uitgelegd in podcast 1.
En als je dat snapt, als je echt snapt dat dit een verslaving is — dan snap je ook dit:
Je kunt je brein niet resetten als je nog steeds de drug binnenlaat.
En die drug? Dat is die narcist.
Sterker nog: die narcist is niet alleen de drug. Die narcist is ook de dealer.
En zolang je toegang hebt tot de dealer, blijf je gebruiken.
Dat is waarom DETOX de eerste fase is. Niet de leukste. Niet de makkelijkste.
Maar de absolute basis waarop alles wat daarna komt, wordt gebouwd.
Luister je liever?
Wat er gebeurt in de Detox-fase
DETOX is de eerste fase van het No Way Back traject. De eerste vier weken. De eerste vier sessies.
En er gebeuren drie dingen:
1. No contact.
Echt no contact. Geblokkeerd. Verwijderd. Overal.
Niet “we blijven vrienden.” Niet “we hebben toch samen vrienden.” Niet “ik check alleen even de story.”
Stop met jezelf voor de gek houden.
2. Ontwennen.
De eerste dagen, soms weken, zijn fucking zwaar. Je gaat door fysieke onttrekkingsverschijnselen. Je brein schreeuwt
om die dopamine-fix. Je twijfelt. Je wilt terugkeren.
“Misschien overdrijf ik.”“Misschien viel het mee.”
Dat is ontwennen. Niet de waarheid. Leer het verschil.
3. Stabiliseren.
Tegelijkertijd beginnen we je zenuwstelsel te stabiliseren. Van constant alarm naar rust. Havening, ademwerk,
grounding.
Klinkt dit makkelijk?
Fuck no.
Want zodra ik mensen vertel “je moet no contact doen”, komen de smoesjes.
De “ja maar” excuses.
En ik weet dat je ze hebt. Ik weet dat je jezelf voor de gek houdt. En ik weet dat deze smoesjes je tegenhouden.
Dus laten we ze een voor een onderuit halen.
“Maar we hebben kinderen samen”
“Meralda, ik kán geen no contact doen. We hebben kinderen samen.”
Oké. Dit is valide. Echt waar.
Je kunt je co-ouder niet uit je leven knippen. School-mails, wisselingen, ziektes, verjaardagen. Praktische shit die
geregeld moet worden.
Maar stop met denken dat no contact met kinderen betekent géén contact.
Het betekent low contact. En dat is fundamenteel anders.
Low contact betekent: communicatie alleen over de kinderen. Punt. Via één kanaal. Een co-ouder app of email.
Zakelijk. Kort. Feitelijk.
Geen persoonlijke vragen. Geen updates over jouw leven. Geen reactie op provocaties.
En let op: geen reactie betekent geen reactie.
Niet “ik ga hier later op in.” Niet “dit gesprek voer ik niet via de app.”
Gewoon: delete. Ignore.
Want ik heb het keer op keer gezien. Mensen die dachten: “Maar ik moet wel bereikbaar blijven voor noodgevallen.”
En wat gebeurde er? Die narcist appte constant. “Kleine vraag.” “Even iets bespreken.”
En voor je het wist zat je weer in een gesprek over jullie relatie.
Elke keer dat dat gebeurt?
Reset je ontwenning. Je geeft je brein weer die dopamine-hit.
Denk aan het als een professionele relatie. Zoals je omgaat met een collega die je niet mag. Beleefd. Functioneel.
Done.
En voor sommigen is zelfs low contact te veel. Als die narcist ook via low contact nog manipuleert, saboteert, triggert?
Dan gaan we naar parallel parenting. Écht gescheiden ouders. Minimaal contact, strikte grenzen.
Als je geen low contact doet?Dan blijf je in die cyclus. Elke app is een trigger. En jouw herstel? Dat blijft steken.
Je kunt bereikbaar blijven en elke keer weer getriggerd worden.
Of je kunt low contact doen en eindelijk ruimte creëren.
Kies.
“Maar stel dat die persoon echt verandert”
“Maar Meralda, stel dat diegene echt verandert? En ik zie het niet omdat ik diegene heb geblokkeerd?”
Ah ja. Die valse hoop.
Want er waren mooie momenten. En je houdt nog van die persoon. En ergens hoop je dat diegene wakker wordt.
Oké, luister goed:
Narcisten veranderen niet.
En voordat je nu denkt “maar iedereen kan veranderen”, theoretisch? Ja.
Maar narcistische persoonlijkheidsstoornis vereist jaren intense therapie. Met een specialist. En alleen als die persoon
erkent dat er iets mis is.
En hier is het probleem: de meeste narcisten geloven dat jíj het probleem bent. De wereld is het probleem. Maar zíj?
Die zijn prima.
Ik heb het zo vaak gezien. Mensen die wachtten. “Misschien over een half jaar. Dan heeft diegene therapie gehad.”
En wat gebeurde er?
Die ex deed één, twee sessies. En stopte. “Die therapeut snapte het niet.”
Of gebruikte therapie als wapen. “Zelfs mijn therapeut zegt dat jij te gevoelig bent.”
Of veranderde voor een paar weken. Het masker ging op. Love bombing. En toen? Precies hetzelfde patroon.
Verandering bij een narcist is bijna altijd tijdelijk. Het masker. Om je terug te krijgen.
En stel (hypothetisch) dat die persoon echt verandert.
Dan doet die persoon dat of jij er nu bij bent of niet.
Jouw aanwezigheid is niet nodig. Sterker nog: jouw aanwezigheid maakt het moeilijker. Want zolang jij er bent, werkt
de oude strategie nog.
En als die persoon over twee, drie jaar fundamenteel anders is?
Dan kun je altijd nog kijken.
Maar eerst moet jíj helen. Eerst moet jíj vrij zijn.
Het is alsof je in een brandend gebouw staat te wachten of het misschien toch niet instort.
“Maar stel dat de constructie sterk genoeg is?”
Ondertussen sta je in vuur en vlam.
Ga naar buiten. Red jezelf.
En als het huis over vijf jaar nog staat? Kijk dan.Maar nu? Eruit.
Blijven wachten op een verandering die niet komt.
Of kiezen voor jezelf.
Kies.
“Maar ik heb nog geen closure”
“Meralda, ik wil nog één gesprek. Eén keer uitleggen wat er is gebeurd. Eén keer horen dat diegene het snapt.”
Ja. Je wilt erkenning. Je wilt dat die persoon zegt: “Het spijt me. Je had gelijk.”
En het idee om weg te gaan zonder die woorden? Dat voelt onaf.
Maar hier is wat je moet snappen:
Closure krijg je niet van die persoon. Je krijgt het van jezelf.
Want dat gesprek waar jij op hoopt? Dat bestaat niet.
Jij gaat erin voor helderheid. Voor erkenning.
Die persoon? Gaat erin voor invloed. Voor controle. Om te draaien, te ontkennen.
Ik heb het te vaak gezien. Mensen die dat “laatste gesprek” hebben gehad. Perfect voorbereid. Wisten wat ze wilden zeggen. Verwachtten eindelijk erkenning.
En wat gebeurde er?
Die narcist draaide het om. “Jíj bent degene die…” “Ik deed dit alleen omdat jíj…” “Je overdrijft.”
Of erger: gaf ze precies wat ze wilden horen. “Je hebt gelijk. Het spijt me. Ik zie het nu.”
En voor je het wist, zaten ze weer in die cyclus. Want die erkenning? Was het masker. Love bombing. Om je terug te krijgen.
Closure is niet iets wat iemand je geeft.
Closure is een keuze die je zelf maakt.
Het moment waarop jij zegt: “Ik heb genoeg gehoord. Ik heb genoeg gezien. Ik weet wat er is gebeurd. En ik ga verder.”
Niet omdat die persoon het erkent.
Maar omdat jíj het erkent.
Closure is het sluiten van een boek.
Je kunt dat boek open laten liggen, hopend op een extra hoofdstuk waarin alles wordt uitgelegd.
Of je kunt het boek zelf dichtslaan. “Dit is het einde. Het verhaal is niet zoals ik hoopte. Maar het is klaar.”
En dan dat boek in de kast zetten en een nieuw boek beginnen.
Wachten op een gesprek dat je niet de closure geeft die je zoekt.
Of jezelf toestaan om closure te nemen.
Kies.
“Maar dan wint die persoon toch”
“Meralda, als ik blokkeer… dan wint die persoon toch? Dan denkt diegene dat ik zwak ben.”
Ik snap dat dit voelt alsof je toegeeft. Alsof je zegt: “Jij hebt gewonnen.”
Vooral omdat die narcist het waarschijnlijk ook zo gaat framen.
“Zie je wel, die kon niet tegen mij.”
Maar hier is de waarheid: dit is geen wedstrijd.
Er is geen winnen. Er is geen verliezen.
En hier is het gekke: die persoon denkt sowieso dat diegene heeft gewonnen. Altijd.
Als je blijft? “Zie je wel, die kan niet zonder mij.”
Als je gaat? “Zie je wel, die kon niet tegen mij.”
Je kunt niet winnen in dat verhaal. Want in dat verhaal is die persoon altijd de hoofdpersoon.
Ik had een cliënte die niet wilde blokkeren omdat “dan denkt diegene dat ik klein ben.”
Dus bleef ze bereikbaar. Bleef ze reageren. Bleef ze “bewijzen” dat ze sterk was.
En wat gebeurde er?
Die ex bleef contact zoeken. Bleef triggeren. Bleef spelletjes spelen.
En zij? Werd uitgeput. Gefrustreerd. Gevangen.
Totdat ze besefte: “Waarom geef ik die persoon zo veel ruimte in mijn hoofd? Waarom laat ik die perceptie bepalen
wat ik doe?”
Toen blokkeerde ze.
En weet je wat er gebeurde?
Niets.
Die persoon dacht wat die dacht. Vertelde het eigen verhaal.
En zij? Ging verder met haar leven.
Een half jaar later: “Ik heb in weken niet aan die persoon gedacht. Wie heeft er gewonnen? Ik.”
Blokkeren is geen zwakte.
Blokkeren is een grens.
Jij die zegt: “Jij hebt geen toegang meer tot mij. Niet tot mijn energie. Niet tot mijn aandacht. Niet tot mijn leven.”
Iemand daagt je uit voor een schaakwedstrijd. En jij blijft spelen, omdat je niet wilt dat die persoon denkt dat je bang
bent.
Maar het is een vals spel. De regels veranderen constant. Die narcist verplaatst stukken als jij niet kijkt.
Je kunt dat schaakspel blijven spelen. Uitgeput raken. Boos worden.
Of je kunt opstaan. Het bord omgooien. En zeggen:
“Ik speel dit spel niet meer.”Wie wint er dan?
Jij.
Blijven vechten in een gevecht dat je niet kunt winnen.
Of het slagveld verlaten en je eigen overwinning claimen.
Kies.
Het zijn smoesjes. En ze komen voort uit angst.
En misschien denk je nu: “Ja maar, in míjn situatie is het anders.”
Oké. Elke situatie is uniek.
Maar hier is wat ik wil dat je begrijpt:
Al die smoesjes komen voort uit angst.
Angst om alleen te zijn. Angst om het mis te hebben. Angst om controle te verliezen.
En die angst is echt.
Maar die angst mag niet bepalen wat je doet.
Want als je beslissingen blijft nemen vanuit angst, blijf je vastzitten.
Maar als je beslissingen maakt vanuit “wat heb ik nodig om te helen?” — dan verschuift alles.
De Detox-fase is fucking zwaar. Ontwennen. Onttrekkingsverschijnselen. Twijfelen. Terug willen.
Maar het is ook de basis. De absolute basis.
Want je kunt je brein niet resetten als je nog steeds de drug binnenlaat.
Van chemisch verslaafd naar vrij
Na DETOX komt RESET: hoe we je brein herprogrammeren.
Maar zonder detox geen reset. Zonder de drug eruit, geen herprogrammering.
Stop met jezelf uit te schelden voor dingen waar je geen controle over had.
Je bent biologisch gekaapt.
En met de juiste aanpak — Brain Reset via hypnose, Zenuwstelsel Regulatie, Identity Reconstructie — kunnen we dat
fixen.
Niet langzaam helen door erover te praten.
Maar bewust, strategisch herprogrammeren van wat kapot is gemaakt.
Acht sessies. Drie fases. Twaalf weken.
Van chemisch verslaafd naar innerlijke vrijheid en rust.
Wil je weten of het No Way Back traject iets voor jou is?
Stuur me een DM met HEAL op Instagram of stuur me via WhatsApp een bericht +5999 5109568.
Let’s do this together.
— Meralda
WTF, de Narcist Podcast